Ziemniak (Solanum tuberosum) uprawia się z bulw sadzeniaków, a nie z nasion. Na trzy, cztery tygodnie przed sadzeniem warto rozłożyć je w jasnym, chłodnym pomieszczeniu (10–15 °C), by wytworzyły krótkie, mocne kiełki – podkiełkowane ziemniaki szybciej wschodzą i dają wcześniejszy plon. Sadzi się je w kwietniu, gdy gleba nagrzeje się do około 8 °C, na głębokość 8–10 cm, w rzędach co 60–70 cm i co 30–35 cm w rzędzie. Najlepsza jest spulchniona, lekka lub średnio ciężka, lekko kwaśna gleba nawożona kompostem jesienią, a nie świeżym obornikiem. Gdy pojawią się wschody, rośliny obsypuje się ziemią, co chroni bulwy przed zazielenieniem i wiosennym przymrozkiem. Największymi wrogami są stonka ziemniaczana, której chrząszcze i larwy trzeba zbierać od maja, oraz zaraza ziemniaka rozwijająca się w ciepłe i wilgotne lato. Odmiany wczesne wykopuje się już w lipcu, późne we wrześniu, gdy nać zaschnie. Do przechowywania nadają się tylko nieuszkodzone bulwy trzymane w ciemnej, chłodnej i przewiewnej piwnicy.