Żywotnik zachodni, czyli tuja (Thuja occidentalis), to iglasty krzew lub drzewo najczęściej sadzone na gęste, zimozielone żywopłoty i szpalery. Rośnie w słońcu i półcieniu, a najładniej wygląda na wilgotniejszej, żyznej glebie; na suchych, piaszczystych stanowiskach szybko brązowieje. Najlepszy czas sadzenia to kwiecień i maj oraz wrzesień i październik, a przy żywopłocie zachowuje się odstęp około 60–100 cm w zależności od odmiany. Przez pierwsze dwa, trzy lata tuje trzeba regularnie podlewać, zwłaszcza w upały, bo to susza jest najczęstszą przyczyną brązowienia gałązek. Cięcie formujące wykonuje się w maju i sierpniu, skracając tylko tegoroczne przyrosty – tuja nie odbija ze starego, bezlistnego drewna. Przed zimą rośliny obficie się podlewa, a odmiany kolumnowe luźno związuje sznurkiem, żeby śnieg nie rozginał pędów. Brązowienie wnętrza krzewu jesienią jest naturalne, ale plamy na zewnątrz mogą oznaczać choroby grzybowe lub szkodniki. Ściółka z kory ogranicza parowanie wody i chwasty wokół młodych nasadzeń.