Śliwa domowa (Prunus domestica) należy do najbardziej odpornych i najmniej wymagających drzew owocowych w Europie Środkowej, a z jej owoców od pokoleń robi się powidła, kompoty i suszone śliwki. Wiele odmian, w tym popularna węgierka, jest samopłodnych, więc do owocowania nie potrzebuje zapylacza, choć sąsiedztwo innej śliwy zwykle zwiększa plon. Drzewa sadzi się jesienią lub wczesną wiosną na słonecznym stanowisku w wilgotniejszej, próchnicznej glebie. Cięcie ogranicza się do prześwietlania korony i usuwania gałęzi chorych lub krzyżujących się. Obfity plon łamie gałęzie, dlatego w czerwcu warto przerzedzić zawiązki, a w lipcu podeprzeć obciążone konary. Najgroźniejsza jest szarka śliw – choroba wirusowa przenoszona przez mszyce, której nie da się wyleczyć; porażone drzewa trzeba usunąć. Kłopot sprawiają też owocnica śliwowa i owocówka śliwkóweczka, powodujące robaczywe owoce. Odmiany wczesne zbiera się w sierpniu, główny zbiór przypada na wrzesień, a opadłe owoce trzeba regularnie zbierać, by ograniczyć choroby i szkodniki.