Orzech włoski (Juglans regia) to potężne, długowieczne drzewo dorastające do 20–25 metrów, dlatego przed posadzeniem trzeba zarezerwować dla niego sporo miejsca, z dala od budynków i grządek. Lubi słoneczne stanowisko i głęboką, przepuszczalną, żyzną glebę o odczynie obojętnym lub lekko zasadowym. Młode drzewka sadzi się jesienią lub wczesną wiosną; w pierwszych latach wymagają podlewania w czasie suszy, zwłaszcza w lipcu, gdy rosną orzechy. Liście rozwija późno, zwykle w maju, co jest normalne i chroni go przed przymrozkami, choć bardzo mroźne zimy mogą uszkodzić młode przyrosty. Drzewa cięcia prawie nie wymagają; jeśli trzeba, usuwa się gałęzie latem, bo wiosną orzech silnie krwawi sokiem. Liście i korzenie wydzielają juglon, który hamuje wzrost wielu roślin, więc liście lepiej grabić i nie dodawać do kompostu w dużych ilościach. Pierwsze owoce pojawiają się po kilku latach; zbiera się je we wrześniu i październiku, gdy zielona okrywa pęka, a następnie suszy w przewiewnym miejscu.