Lawenda wąskolistna (Lavandula angustifolia) to wieloletni półkrzew o srebrzystych liściach i fioletowych, intensywnie pachnących kwiatach, uwielbiany przez pszczoły. Pochodzi z suchych, kamienistych stoków, dlatego potrzebuje pełnego słońca i przepuszczalnej, raczej ubogiej, wapiennej gleby — nadmiar wody i ciężka glina szkodzą jej znacznie bardziej niż susza. Sadzonki sadzi się w kwietniu i maju, co 30–40 cm; w ciężkiej ziemi warto dodać żwiru lub posadzić ją na podwyższeniu. Podlewa się tylko młode rośliny. Kluczowe jest cięcie: wiosną formuje się kopułkę, a po kwitnieniu skraca pędy o około jedną trzecią, nigdy jednak do starego, bezlistnego drewna, z którego lawenda już nie odbija. Dzięki temu krzew pozostaje zwarty i nie ogałaca się od dołu. Kwiaty na susz zbiera się w czerwcu i lipcu, gdy otworzą się pierwsze kwiatki — wtedy mają najwięcej olejków eterycznych; suszy się je w pęczkach w przewiewnym, zacienionym miejscu. W mroźniejszych rejonach warto okryć ją na zimę gałązkami iglaków.