Laurowiśnia wschodnia (Prunus laurocerasus) to szybko rosnący, zimozielony krzew o dużych, błyszczących liściach, chętnie sadzony na nieprzejrzyste żywopłoty i jako soliter. Radzi sobie w słońcu i w głębokim cieniu, a najlepiej rośnie w próchnicznej, umiarkowanie wilgotnej i przepuszczalnej glebie. Sadzonki z bryłą korzeniową sadzi się w kwietniu lub we wrześniu i październiku; w żywopłocie wystarczą 2–3 rośliny na metr bieżący. Młode krzewy trzeba regularnie podlewać, a przed zimą obficie nawodnić, bo zimozielone liście odparowują wodę także w mroźne, słoneczne dni. Główne cięcie przeprowadza się po kwitnieniu w czerwcu, ewentualnie drugie w sierpniu. Lepiej używać sekatora niż nożyc elektrycznych, które szarpią duże liście i powodują ich brązowienie. Młode rośliny mogą przemarzać w mroźne zimy, starsze są w Polsce wystarczająco odporne. Wszystkie części krzewu, zwłaszcza nasiona i liście, są trujące — to ważne w ogrodzie, w którym bawią się dzieci lub zwierzęta.