Jabłoń domowa (Malus domestica) to najpopularniejsze drzewo owocowe w polskich ogrodach, występujące w setkach odmian różniących się terminem dojrzewania, smakiem i trwałością owoców. Siła wzrostu zależy od podkładki — na karłowej drzewko ma 2–3 m i owocuje już po dwóch, trzech latach. Najlepiej rośnie na słonecznym stanowisku, w głębokiej, próchnicznej i żyznej glebie. Drzewka z gołym korzeniem sadzi się jesienią lub wczesną wiosną; większość odmian wymaga zapylacza, czyli innej jabłoni kwitnącej w tym samym czasie. Cięcie prześwietlające wykonuje się w lutym i marcu, usuwając gałęzie suche, krzyżujące się i rosnące do środka korony. Najczęstsze choroby to parch jabłoni i mączniak jabłoni, a ze szkodników owocówka jabłkóweczka i kwieciak jabłkowiec. Czerwcowe opadanie części zawiązków jest naturalne. Owoce odmian letnich zbiera się od sierpnia, zimowe w październiku i przechowuje w chłodnej piwnicy. Opadłe owoce i porażone liście warto regularnie zbierać, by ograniczyć choroby w kolejnym roku.