Dynia olbrzymia (Cucurbita maxima) to silnie rosnąca, płożąca roślina, która zajmuje sporo miejsca, ale odwdzięcza się dużymi owocami, nadającymi się do przechowywania przez całą zimę. Nasiona wysiewa się w kwietniu do doniczek w domu lub wprost do gruntu po zimnych ogrodnikach, na głębokość około 3 cm; na jedną roślinę trzeba przeznaczyć 2–3 m². Potrzebuje pełnego słońca i bardzo żyznej gleby — świetnie rośnie na pryzmie kompostowej albo miejscu po oborniku. Latem podlewa się ją obficie, a ściółka z trawy lub słomy ogranicza parowanie. Aby owoce osiągnęły dużą wielkość, na roślinie zostawia się tylko 2–3 zawiązki, a pod dojrzewające dynie podkłada deskę, która chroni je przed gniciem. Częstym problemem pod koniec lata jest mączniak prawdziwy. Owoce zbiera się we wrześniu i październiku, przed pierwszym przymrozkiem, gdy szypułka zdrewnieje, a skórka stwardnieje i przy stuknięciu wydaje głuchy dźwięk. Dynie ścina się z kawałkiem szypułki i przechowuje w suchym pomieszczeniu w temperaturze 10–15 °C.