Burak ćwikłowy (Beta vulgaris) to łatwe w uprawie warzywo korzeniowe, które dobrze znosi zarówno chłód, jak i krótkie okresy suszy. Nasiona wysiewa się wprost do gruntu od kwietnia do czerwca, w rzędach co 25–30 cm, na głębokość 2–3 cm. Z jednego kłębka wyrasta kilka roślin, dlatego po wschodach trzeba je przerwać, zostawiając co około 10 cm. Najlepiej rośnie na głębokiej, pulchnej i próchnicznej glebie o odczynie obojętnym; na kwaśnej ziemi korzenie są małe i łatwo pękają. Przy nadmiarze azotu roślina buduje bujne liście kosztem korzenia, więc lepiej sadzić go w drugim roku po oborniku. W czasie wzrostu potrzebuje równomiernego podlewania, inaczej miąższ robi się włóknisty. Młode buraczki zbiera się już w sierpniu, a zapasy na zimę przed pierwszymi mrozami. Przy obcinaniu liści zostawia się kilka centymetrów ogonków, żeby korzenie nie krwawiły — potem przechowuje się je w wilgotnym piasku w piwnicy.