Bukszpan wieczniezielony (Buxus sempervirens) to wolno rosnący krzew o drobnych, błyszczących liściach, ceniony na niskie żywopłoty, obwódki rabat i formy strzyżone w kształt kul. Rośnie w słońcu i półcieniu, najlepiej w próchnicznej, przepuszczalnej glebie z domieszką wapnia; ciężka, podmokła ziemia szkodzi mu bardziej niż krótkotrwała susza. Sadzi się go od kwietnia do października, w żywopłocie co 15–25 cm. Formuje się go zwykle dwa razy w roku — w maju i w sierpniu — najlepiej w pochmurny dzień, aby świeże cięcia nie ulegały oparzeniom słonecznym. Poważnym zagrożeniem jest ćma bukszpanowa, której zielone gąsienice potrafią w kilka dni ogołocić krzew; od wiosny do jesieni trzeba regularnie zaglądać do wnętrza rośliny i w razie potrzeby stosować preparat z Bacillus thuringiensis. Liście i pędy atakuje też grzyb Cylindrocladium, dlatego nie należy zraszać krzewów wieczorem, a porażone gałązki wycina się i usuwa z ogrodu.